chopinensander

Toneelspel

"Zeg Jan, ik geloof dat die Fries van je problemen heeft, want hij ligt voor pampes in de buitenbak."

Met die woorden kwam Sjoerd bij ons binnenstappen.

Toen ik met hem naar buiten ging om te zien wat er aan de hand was, begreep ik dat Sander, net als hij, een goede toneelspeler was. Dus vroeg ik aan Chopin om even poolshoogte bij Sander te gaan nemen.

Terwijl hij op Sander toeliep, gaf deze geen enkel levensteken.

Sjoerd reageerde met de woorden "Volgens mij is hij niet meer in het land der levenden."

Toen hoorden we Sander schateren van de lach en riep naar ons: "Hee Sjoerd, jij denkt zeker dat jij de enigste bent die toneel kan spelen.

Ik ben gewoon even aan het uitrusten van de training en doe jij mij dat maar eens na!"

Even later vertrok Sjoerd weer richting huis met de woorden "Jan, die doet niet voor me onder. wat een geweldig dressuur kanon."

Gaan jullie mee?

Gelukkig viel de 13e juli op zondag en niet op vrijdag en dus kon, eindelijk na al die regen van de voorgaande weken, de zon weer een beetje gaan schijnen.

En daar moet je dan van profiteren want tenslotte hadden we een log-vrije-rondom-huus-vakantie.

"Jan, als jij de stallen doet, dan zal ik Chopin poetsen en inspannen."

Toen ik de stallen schoon had stonden Ria en Chopin kant klaar om te vertrekken.

Het was heerlijk rustig langs de wegen en we hebben met volle teugen genoten van de rit.

Heel in de verte (rechts) kun je ons huis nog zien.

En daarna gaan we in een draf richting Gees.

Maar eerst moeten we de Hoogeveensevaart oversteken.

En dan heerlijk de landwegen volgen.

Na ongeveer twee uur met volle teugen te hebben genoten besloten we weer richting huis te gaan.

Er zijn mensen die denken dat je tijdens het mennen alleen maar de kont van het paard kunt zien.

Nou vergeet het maar want je zit lekker hoog op de menwagen en hebt een geweldig mooi uitzicht.

Ik zou zeggen, kom maar eens naar ons toe, dan kun je het zelf ervaren.

Toen we weer thuis waren hebben we Chopin, hij was nat bezweet, heerlijk met water schoongespoten en hem daarna in de buitenbak laten rollen.

Max vond dat prachtig en dus gingen ze samen nog even lol trappen.

Het wordt een weekeinde om van te genieten

Vandaag was het me, door de wind, te koud om op de bok achter de kont van het paard te gaan ziten.  

Maar op de overige dagen zijn we iedere dag, telkens een stukje verder, met Chopin aan het rijden geweest. En iedere dag ging het stappen van hem beter. Het draven wil nog niet, omdat zijn voeten nog te gevoelig zijn. Maar hoe dan ook, het gaat iedere dag een een stukje vooruit.

Nee, aan fotograferen ben ik niet toegekomen, maar gelukkig hebben we een goed archief, zodat we voldoende foto's hebben. De volgende foto's komen uit het archief van februari 2004.

Chopin loopt niet alleen voor de wagen, maar heeft ook, hoewel met minder plezier, onder het zadel gelopen. Hier wordt hij getraind door Claudia.

Verder waren januari en begin februari in 2004 niet droog te noemen.

Maar, net als nu, kwam de lente langzaam maar zeker aangekropen!

Allemaal een mooi zonnig weekeinde toegewenst

Het leek wel voorjaar!

"Wat is dat nu weer voor onzin?"

Dat was de vraag die, via telefoon en e-mail, aan me werd gesteld, nadat ik kenbaar had gemaakt niet eerder dan maandag (dus vandaag) met een nieuwe log te zullen komen.

Hoewel me daar niets toe verplicht, zal ik proberen uitleg te geven aan het waarom.

Zoals jullie in een eerdere log hebben kunnen lezen, hou ik me erg bezig met het weer. Om die reden wordt ik dagelijks door Erwin Krol van het KNMI gebeld en geef ik hem mijn bevindingen en prognose voor de komende dagen door. Het was dan ook niet voor niets dat hij afgelopen woensdagavond tijdens zijn weerpraatje één van mijn, op die dag in mijn log genoteerde, bekende weerspreuken gebruikte.

Ik wist dus dat het weer zich sterk zou gaan verbeteren want, zoals ik jullie had verteld, betekent avondrood dat het de volgende dag mooi weer zal zijn.

Dat wilde tevens zeggen dat de buiten-werkzaamheden, die de laatste weken door het slechte weer waren blijven liggen, gedaan konden worden en de paarden weer getraind konden worden.

Maar veel belangrijker was, dat Chopin weer voor de wagen aangespannen kon worden.

Chopin was hoefbevangen geweest en had een hoefbeenkanteling gehad en had daardoor ruim driekwart jaar niets kunnen doen.

In overleg met de man die Chopin bekapt, hadden we afgesproken dat we zouden kijken of Chopin nu weer zo ver was dat hij weer voor de wagen kon worden gespannen.

Daarnaast heb ik zelf ruim een jaar lang niet meer met hem gereden, omdat ik door mijn zitproblemen niet op de bok van de wagen kon plaatsnemen.

Ja en dan bestaat er nog een tuin en is tevens de tijd aangebroken om het schrikdraad rondom het weiland te herstellen zodat we straks, als de lammetjes zijn geboren, deze niet telkens uit het land van de buren moeten ophalen.

In de afgelopen dagen heb ik dan ook, aan het eind van iedere dag, met spanning zitten kijken of de prognoses die ik aan het KNMI had doorgegeven bewaarheid zouden worden.

Maar dat hebben jullie zelf al kunnen constateren en weten daardoor tevens dat, dat wat Jantje zegt, in de meeste gevallen, uitkomt. Natuurlijk zijn er uitzonderingen die de regel bevestigen, maar dat zijn, hoe dan ook, uitzonderingen.

Aan de tuin hebben we, door het grote aantal werkzaamheden, nog weinig kunnen doen.

Veel belangrijker was, dat Chopin plezier had in het ingespannen te zijn voor de marathonwagen. Natuurlijk ging het nog niet zoals in het verleden, we hebben alleen maar met hem gestapt, maar met trainen hoop ik hem over een tijdje weer op het oude niveau terug te kunnen brengen.

En we waren niet de enigste die de paarden aan het trainen waren.

 

En ook gisteravond ging de zon weer prachtig onder.

Deze week, het blijft zo goed als zeker droog, gaat de temperatuur omlaag en is de kans op nachtvorst groter. Ook behoort mist tot de mogelijkheden. Maar dat heb ik reeds aan het KNMI doorgegeven. Mijn advies is dan ook het weerpraatje voor radio en TV te blijven volgen en mij geen vragen over het weer te stellen, omdat ik, zoals ik heb proberen uit te leggen, erg druk ben met de werkzaamheden en schijnbaar, zo als het er nu naar uitziet, geen hulp van jullie hoef te verwachten. 

Hoe wij onze dagen vullen

Soms ontvangen we 'n e-mail van personen, die van mening zijn dat we hier op regenachtige dagen weinig of niets hebben te doen.

Toegegeven, met dit soort dagen klim je niet zo snel in het zadel. De paarden zijn dan vaak fris en maken dan soms de raarste bokkesprongen, zodat je, voordat je het weet, kennis maakt met de omheining van de buitenbak.

Maar dat wil niet zeggen dat we niets te doen hebben, want nadat de kippen, de honden, de schapen en de paarden verzorgd zijn, moeten ook op winderige regenachtige dagen de stallen worden schoongemaakt en krijgen de paarden vaak een extra zorgvulgige poetsbeurt.

Als deze werkzaamheden voorbij zijn, dan is tevens de morgen vervlogen en wordt het tijd om een hapje te gaan eten.

Chopin kijkt of het weer al wat aan het verbeteren is.

Maar het regent nog steeds.

Ondertussen hebben wij het eten op en dat betekent dat het nu tijd is om de deel op te ruimen.

Ook moet er vandaag hooi en stro worden besteld.

Over de normale huislijke werkzaamheden hebben we het nog niet gehad, maar het is ondertussen al wel vijf uur in de middag.

Nee, met dit soort regenachtige dagen is het beslist niet zo dat we dan maar op de stoel kunnen gaan zitten. We zijn juist drukker dan wanneer de paarden de wei in kunnen. Maar aangezien we over onze hobby spreken is dit verder geen probleem.

Wat wel een probleem is, is dat op zulke dagen de buitenwerkzaamheden zijn blijven liggen. Daardoor zal de komende dagen weinig of geen tijd aanwezig zijn om een log  te maken of een reaktie bij anderen achter te laten. Ik kom om aangegeven reden dan ook niet eerder dan maandag terug met een nieuwe log.   

Over oliebollen gesproken

Het was op oudjaarsdag 's morgens nog behoorlijk fris en tevens hing er mist, waar de zon moeilijk door kon komen.

We hadden de paarden al op tijd in de buitenbak geplaatst, want om tien uur begon het schieten met melkbussen.

Na een aantal geweldige knallen, waarbij het kunstgebit me door de trillingen in de mond zat te klepperen en de paarden me verwonderd aankeken, omdat ze dat niet van me gewend waren, heb ik wat hooi in de netten gedaan zodat ze wat afleiding hadden.

De vogels kwamen, geschrokken door het geknal, bij ons de keuken binnen vliegen en vroegen wat er buiten aan de hand was.

Toen Ria, die aan het oliebollen bakken was, hen dat op haar eigen bekende manier aan het uitleggen was, stapte ik toevallig de keuken binnen. Ik hoorde haar nog zeggen: "En nu de keuken uit! Jullie schijten me de hele boel er onder." Om haar woorden kracht bij te zetten had ze een mislukte, erg harde, niet te vreten oliebol, gevuld met krenten, in haar handen genomen en smeet die met kracht naar de vogels.

Juist ja..... op dat moment kwam ik de keuken binnen en ondanks dat het al midden op de dag was, zag ik plotseling sterretjes. Daarna hoorde ik de vogels schaterend van de lach naar buiten vliegen en Ria tegen me zeggen: "Jij loopt ook altijd op plekken rond waar mensen met een beetje verstand niet komen. En als je de krenten van je brilleglazen hebt gehaald, ga dan eindelijk eens aan het werk!"

Nee, oudejaarsdag was voor mij niet echt de leukste dag van het jaar, want 's avonds bleek dat de schade aan mijn ogen, door de door Ria naar me gegooide oliebol, erger was dan ik had kunnen vermoeden.

Om 10 uur heb ik om die reden de huisartsen post in Emmen gebeld en hen de situatie uitgelegd en verteld dat ik buiten geen hand meer voor de ogen kon zien.

De dienstdoende arts vroeg me of dit probleem zich binnen ook voordeed. Als ik ja had gezegd, dan had ik gelogen dus vertelde ik hem dat dit niet het geval was. Hij begon te lachen en vertelde me dat ik maar eens naar de weersberichten moest gaan luisteren en het me dan wel duidelijk zou worden en verbrak daarna de verbinding.

Ik was woedend om deze reaktie en dan ook vast besloten om de volgende dag een klacht bij de medische tuchtcomissie in te gaan dienen. Temeer toen om 12 uur bleek dat ik het buiten wel kon horen knallen, maar geen enkele vuurpijl of wat ook maar zag. Sterker ik heb een half uur moeten zoeken om de voordeur terug te vinden.

Het zal jullie dan ook duidelijk zijn dat ik onderstaande foto heb moeten bewerken om aan te tonen dat ik geen onzin zit te vertellen.

Daarna zijn we naar bed gegaan.

Toen ik gistermorgen (nieuwjaarsdag) naar buiten keek zag ik het volgende.

Ook hoorde ik op de radio dat het erg mistig was geweest en er op veel plekken maar een meter zicht was geweest.

Daarna heeft Ria me, onder het genot van een smakelijke door haar gebakken oliebol, er van kunnen overtuigen dat het verstandig was geen aangifte van de arts te doen. Volgens haar was niet de rondvliegende oliebol, maar de mist schuldig geweest aan de door mij ondervonden ongemakken.   

Wat zou een witte kerst mooi zijn.

Ik zelf weet er weinig van na te vertellen, maar volgens Ria ben ik mijn belofte, om op ieders gezondheid van jullie er een te drinken, wat te overdreven nagekomen.

Hoe dan ook, ik ben weer terug in het land der levenden en voel me, op wat stevige hoofdpijn na, weer net als altijd als ik iets te veel gedronken heb.

Maar ik heb Ria plechtig beloofd nooit meer op de 50e trouwdag van mijn grote broer te zullen drinken.

Maar ik ga beslist wel naar z'n 51e trouwdag toe om hem dan te feliciteren.

Toen ik gisteren, weer zo nuchter als een kalf, bezig was met het maken van een kerstkaart voor deze log, kwamen me de beelden van maart 2005 weer onder ogen.

 

En zo ontstond deze speciale kaart met een welgemeende tekst voor iedereen die onze web-log bezoekt.

Verder wensen we jullie allen een prettig weekeinde.

Zoals velen bekend, staan we morgen weer met de, door Ria gebreide, overbekende, onderbroeken(lol) en warme wollen sokken, het spinnen op een houten spinnewiel te demonstreren op de Huttenheugte in Dalen.

Wie ben ik werkelijk?

Uit de reakties die op mijn logs worden gegeven, ontdek ik vaak dat veel bezoek(st)ers van mening zijn dat ik niet serieus ben en noteer wat me op dat moment in gedachten schiet.

Ik zal eerlijk zijn: JA DAT IS WAAR!

Maar dat wil niet zeggen dat ik een lolbroek ben en niet serieus met de dingen om weet te gaan.

Integendeel!

Nu niet  verder schrollen maar doe het volgende:

download deze muziek en maak daarna het scherm, waarop de muziek wordt weergegeven, weer klein en ga dan pas verder met het bekijken van deze log.Download hearingtest_willie_nelson_ou_esttu_mon_amour.wav

Wie ben ik werkelijk?

Klassieke- en Byzantijnse koor muziek raken een gevoelige snaar bij mij.

Ik kan werkelijk met volle teugen genieten van de opkomende en ondergaande zon.

 

De tuin, natuur en bloemen zijn mijn lust en leven.                                     

De verzorging van onze paarden en overige dieren geeft me veel geluk.

Zo zou ik nog veel dingen kunnen benoemen.

Maar als eerste zit mijn geluk in het feit dat ik getrouwd ben met Ria.

Daarnaast in het feit, voor zover wij het kunnen beoordelen, dat onze kinderen en kleinkinderen een gelukkig leven hebben.

Zo, nu weten jullie iets meer en ga ik morgen weer, ondanks jullie wel of niet wensen te reageren, gewoon door met mijn dagelijkse onzin.

Een wat mistig logje

De afgelopen week zijn we erg druk geweest vandaar dat ik weinig logjes heb geplaatst en tevens weinig reakties bij anderen heb kunnen geven.

'Werk gaat voor het meisje is', me vroeger geleerd.

Vandaag hebben we in de mist moeten werken.

Omdat het land van de buren nog zo nat is van de regen van de afgelopen week, kunnen we de mest niet uitstrooien dus is het ophogen geblazen!

 

En als Hans, één van onze zonen die een paar dagen bij ons was, ophogen zegt dan bedoelt hij ook echt ophogen!

De schapen vroegen zich dan ook verwonderd af wat er in de mist boven het dak van hun, achter de caravan gelegen, schaapskooi uitstak.

Toen ik nog even in de tuin rond, keek zag ik dat er weer opnieuw een Tijgerbloem stond te bloeien.

Ps. Als jullie niet weten hoe je je vrije tijd moet opvullen, dan zijn jullie hier altijd welkom!

Nadat Hans dacht: ' Pa je kunt me wat,' en zich had omgekleed, is hij nog even naar Oosterhesselen gewandeld,

om wat foto's voor hemzelf te nemen.

Op de terugweg passeerde hij dit kanaal en een minuut of drie later stond hij weer bij ons in de keuken.

Kluite met driedubbel O.

Hallo beste mensen,

Zoals jullie gisteren al konden lezen, zou ik vandaag vertellen hoe het met me gaat. Toen mijn baasje, die met de hangende wangen en lange grijze haren, daarover begon, dacht ik eerst: die is gek!

Maar het schijnt dat jullie dat toch allemaal graag willen weten, nou en daarom doe ik het dan maar. Nou, het gaat in een woord KLUITE!!! met driedubbel O.

Vrijdagmiddag ging het lopen nog wel aardig, alleen liet baasje mij al heel lang niet meer in de weide lopen en dat is nou juist het enige wat ik graag wil.

's Middags kwam er weer een mens bij mij kijken. Een met een leren schort voor en een boel gereedschap. Die kwam natuurlijk voor mijn hoeven. Hij stond met baasje en vrouwtje te praten over wat hij ging doen. Hij had iets over de randen van de hoef wegraspen en de zool heel iets bij snijden, zodat de stand van m'n hoeven beter zou worden en minder pijn zou doen. Ik snapte er niet veel van, maar als het baasje het goed vond, dan zou het wel goed zijn.

Even later kwam er nog een mens bij staan kijken, maar die kende ik! Dat was het mens dat ons meestentijds kwam prikken met naalden. Baasje noemt hem altijd 'dierenarts' .

Moest die ook nog wat met m'n hoeven? Maar nee,  die dierenarts stond met dat andere mens te praten over, waarom dat wat hij deed, beter was dan dat wat een hoefsmid deed. (hoefsmid is een mens die ijzers onder mijn voeten timmert.) Wat die twee allemaal met elkaar stonden te kletsen ging ver boven mijn paardenverstand.

Ondertussen was het mens met de leren schort bijna klaar en toen hoorde ik hem heel duidelijk tegen baasje zeggen dat ik wel weer elke dag een poosje in de wei mocht. Het was dat ik vastgebonden stond, anders had ik die mens een grote lik over zijn snoet gegeven, zo blij was ik!

's Middags bracht baasje mij fijn naar de wei en daar heb ik weer hééérlijk staan eten. Volgende dag bracht baasje mij weer naar de wei, maar toen deden mijn voeten toch weer erg pijn. Baasje had dat al snel in de gaten en zette mij weer terug in de zandbak. Dat was pech! Zouden mijn voeten dan zo gauw weer pijn gaan doen van het gras? Of zou het kunnen komen door wat die mens met leren schort aan m'n voeten had gedaan?

Het schijnt dat baasje daarover nog met dat mens gesproken heeft, want ik hoorde later baasje tegen vrouwtje zeggen dat ik over twee dagen weer een uurtje per dag in de wei mag en dat de Cornucresine op mijn voeten mocht.

Geen flauw idee wat dat kon zijn, maar 's avonds op stal kwam vrouwtje bij me met een potje smeersel en dat deed ze op de bovenrand van m'n voeten, net onder het haar. Het spul stonk wel erg, vond ik. Nou ja, als het maar helpt.

Gistermorgen deden m'n voeten toch al weer wat minder pijn. Baasje kan dat, denk ik, zien aan de manier waarop ik loop. Baasje liet me toen weer in de wei, maar hij zette de wekker er naast, zodat ik niet te lang in de wei bleef.

Sander kwam eens bij me kijken en vertelde dat hij er alleen ook niet veel aan vond.

Voor zover ik het gesnapt heb komt dat mens met de leren schort over 4 weken weer en als mijn voeten geen pijn doen mag ik elke dag een uurtje in de wei.

Over 4 weken vertel ik wel verder hoe het gegaan is.

Groetjes en een knuffel,

Chopin.

Paard en Kunst

Het was mooi, warm, zomerweer.

Paardrijden in Zweeloo en een Kunstmarkt in Wezup.

Dat was wat we voor de zondag hadden uitgekozen uit het grote aanbod hier in de regio. Er waren links en rechts ook nog genoeg zomermarkten en vlooienmarkten, maar dat trok ons niet zo direct, (hadden we al zes weken achter elkaar gehad!).

In Zweeloo was niet alleen het paardespringen, maar ook een dressuurclinic.

Adelinde Cornelissen, een aanstormend talent in de Grand Prix, liet met haar paard Parzival een kuur op muziek zien en vertelde hoe ze haar paard trainde.

Ik vond het schitterend om naar te kijken en haar te horen vertellen. Jan had meer idee voor Oldtimers, die daar ook stonden.

Het springen hebben we niet afgewacht, omdat we ook nog graag naar Wezup wilden. Daarbij moeten we rekening houden met het feit dat wij, als twee oudjes, niet meer de hele dag kunnen sjouwen.

In Wezup waren ze blij dat we kwamen. 

Ze hadden het heel leuk opgesteld: Het was een kunstmarkt op en rond de boeren erven in het dorp.

We hebben geen kunstwerk aangeschaft, want uiteindelijk hebben we elkaar en dat zijn twee kunstwerken op zich!

Ria.

Communiceren

Omdat Chopin, door het hoefbevangen zijn, nog niet in het gras mag, staat hij overdag in de buitenbak. Om verveling voor hem te voorkomen, plaats ik aan het eind van de middag Sander bij hem in de bak.

Beide paarden houden me dan constant in de gaten om te zien wat ik aan het doen ben, zeg maar dat we op deze manier met elkaar communiceren.

Het is me al vaak overkomen dat mensen tegen me zeiden "Ik begrijp dat het fotograferen van bv een zondsondergang mooi vindt

 

maar dat je kunt communiceren met dieren daar geloof ik niets van."

Ik ga met een kleine fotoreportage  proberen dit duidelijk te maken.

Chopin stond gistermorgen, terwijl wij koffie zaten te drinken, naar ons te kijken.

 

Even later ging hij in het zand liggen.

Ik ging naar Chopin toe

en vertelde hem dat er vrijdag iemand zou komen om zijn hoeven te controleren en te bekappen en dat het lopen dan waarschijnlijk beter zou gaan.                                                                        

Hij reageerde door zijn hoofd hoofd voorzichtig tegen mijn been te plaatsen.

 

Ria die foto's van dit gebeuren maakte vroeg me of ik naast hem kon gaan zitten maar gezien mijn buk en zit problemen lukte me dat niet.

Ik vroeg Chopin of we in dat geval de rollen om konden draaien en of hij naast mij wilde gaan staan. Hij maakte me duidelijk dat dat een goed idee was en vroeg me, door dit met zijn lichaam aan te geven, even op te letten zodat hij me niet per ongeluk op de benen zou gaan staan.

 

Denk niet dat dit toeval is!

Door als vrienden en met geduld met je dieren om te gaan, kun je vaak met duidelijke lichaamstaal beter met elkaar communiceren dan met mensen.

Zonder onze dieren zou het leven van ons heel wat minder aangenaam zijn. 

We krijgen een zomers weekeinde

Heb jij een idee wat de baas daar aan het doen is?

Nee, maar die zal wel weer met dat stomme fototoestel en de bloemetjes bezig zijn.

Wacht maar, ik zal even kijken!

 

Ja hoor, hij staat daar bij de hortensia's te kijken. Dat zo'n vent dat nooit begint te vervelen. Er zijn toch zeker wel belangrijkere dingen op de wereld dan bloemen!

Moet je nu eens kijken, hij bekijkt de bloemen ook nog stuk voor stuk. Waarschijnlijk gaat hij dan op z'n log vertellen dat, wanneer de bloemen langzaam afsterven, de kleurnuances zo mooi zijn.

Man hou op, als ik die logs van hem lees, dan val ik er altijd bij in slaap. Verschrikkelijk wat een dom gebeuren!

Weet je wat, hij bekijkt het maar, want hoe minder aandacht je er aan schenkt, hoe minder je je aan hem ergert. In principe kan hij ons de kont kussen.......

Ben ik nou kippig, of is dit inderdaad zo'n stomme log?

Ik denk dat ik maar eens een logvrij weekeinde neem en morgen naar de Siva in Odoorn ga kijken.

Dus allemaal een mooi weekeinde toegewenst en tot maandag.

Waar een wil is is een weg!

Vandaag eens een andere log dan normaal.

Het zal jullie allen bekent zijn dat ik weinig over mijn persoonlijke problemen lastig val,aangaande het zitten, steunkousen (lang en strak),stoma en gisteren is daar een strak corset bij gekomen. Einde van dit verhaal.

Door deze hulpmiddelen is voor mij het macrofotograferen vaak een probleem, zeer zeker nu het corset er bij is gekomen. Reden: ik kon mij moeilijk bukken en nu dus nog minder.

Deze problemen los ik op door een telelens te gebruiken en het fototoestel op macrostand te zetten. Op deze manier kan ik, op grotere afstand dan normaal, macrofoto's nemen. Om scherpe foto's te kunnen nemen is een statief noodzakelijk. Als voorbeeld de naaktslak op voorgaande log is op een afstand van ruim drie meter genomen.

Ik hoop dat mensen met een zelfde soort problemen wat aan deze tip hebben.

Vandaag hadden we veel wind en dan is macro erg moeilijk.

 

Met Chopin hebben we, sinds vanmiddag, weer goede hoop.

Het ging steeds minder met Chopin. Het lopen ging hem steeds moeilijker af. Afgelopen maandag is de hoefsmid geweest. Die heeft hem weer netjes bekapt en Chopin gaf niet aan dat hem dat ergens pijn deed, maar de onderkant van z'n voet was bol, waar het hol hoort te zijn. We hebben toch de dierenarts maar gebeld en die bevestigde waar wij zo bang voor waren: hoefbeenkanteling! Het bot in de hoef ziet er op een tekening uit als een driehoek, waarbij het paard normaal op een vlakke kant staat. Door de ontsteking die er laatst was bij de hoefbevangenheid, is dat hoefbeen gekanteld en staat hij nu op een punt van dat hoefbeen en dat loopt niet fijn. Medisch is daar niets meer aan te doen. De pijn kan dan alleen maar erger worden en het hoefbeen zal op het laatst dwars door de voet komen. Een spuitje om hem in te laten slapen is dan nog het enigste....

Dat was voor ons niet acceptabel. Op internet vonden we een heleboel informatie over hoefkanteling en ook dat dat met natuurlijk bekappen wél te verhelpen zou zijn. Nu wisten we waar we zo iemand konden vinden. Gebeld en vanmiddag zou hij komen.

Chopin mag voorlopig alleen maar hooi eten, absoluut geen gras! Ook verder niets extra's. We hebben hem overgeplaatst naar de stal van Sander, daar liggen rubber matten op de vloer en overdag staat hij in het zand van de rijbak. We gaan wel iedere keer rondjes met hem lopen, want hij moet wel in beweging blijven. Die hoefbekapper vertelde dat we eerst moeten wachten tot die ontsteking is uitgewoed en dan kan hij de hoeven zo bekappen dat alles weer de goede kant op groeit. Het zou wel een tijd duren, maar volgens hem kon Chopin dan zelfs wel weer zover komen dat hij ook wel weer voor de kar kan.

We hoeven jullie niet te vertellen hoe blij we waren met die uitspraak! Over 14 dagen komt die hoefbekapper weer om te kijken hoe het dan met de ontsteking staat.

Wordt vervolgd.

Geluksvogels

Ten eerste iedereen bedankt voor de felicitaties aangaande de verjaardag van Ria.

Ten tweede is ze nu een jaar ouder dan het voorgaande jaar op de zelfde dag.

Ten derde heb ik haar met bloemen bedolven.

Maar we hebben wel besloten om, gezien onze leeftijd, iets minder snel door het leven te gaan.

 

We nemen in het vervolg meer de tijd voor de dingen die rond om ons heen gebeuren.

Denk nu niet dat we te oud aan het worden zijn om van het leven te genieten, want we staan nog volop in de bloei.

We genieten nog dagelijks van onze kinderen, kleinkinderen, vrienden en dieren.

Zeg maar rustig dat we een stelletje geluksvogels zijn!

 

Vakantie

Normaal gesproken heb ik er geen probleem mee om wat zinnigs of de meeste onzin bij elkaar te krabbelen. Maar vandaag lukt me dat moeilijk, omdat er in de meeste, door mij bezochte logs, staat genoteerd dat ze op vakantie zijn of een dezer dagen op vakantie gaan.

Grotere onzin dan vakantie heb ik nog maar zelden gehoord.

We leven, dankzij Eva, niet meer in het paradijs. Toen we daar uit zijn geschopt, is ons verteld dat we voor straf vijgenblaadjes (kleding)moesten dragen. Dus naakstranden zijn uit de boze en ook monokini's zijn niet meer toegestaan. Ook is ons verteld dat we voortaan moesten werken voor de kost en daar is niet bij verteld dat we recht hadden op vakantie, vakantiegeld en snipperdagen.

De enigste dag dat we niet hoefden te werken, was de zondag. Dat is geen vakantie te noemen en het is ook niet zo dat je in één dag even naar Amerika heen en terug vliegt. Maar dat mag ook niet, want dan zouden de piloot en de bemanning op zondag, hun vrije dag, moeten gaan werken.

Op zondag ga je naar de kerk.......? Nee toch niet, want dan moeten de dominee en de koster werken op hun vrije dag.

Dan gaan we sporten, oké, dat mag maar...... dan mag je niemand verwonden of de botten laten breken, want anders moeten de chirurg en het ziekenhuis personeel op hun vrije dag gaan werken.

Als jullie dit allemaal maar grote onzin vinden, dan heeft het weinig zin gehad om ons, voor het jatten van een appeltje, het vakantieparadijs uit te schoppen.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is, dat je tegenwoordig voor het stelen van een kilo appels in de supermarkt slechts enkele uren werkstraf krijgt, terwijl je jaren geleden voor het stelen van slechts één appel het paradijs werd uitgestuurd, je leven lang moest gaan werken en geen vakantierechten meer had.

Ik vraag me dus af of de straffen in Nederland niet wat aan de lichte kant zijn.

Lim heeft Sander vandaag nog even laten werken, want dat mag zondag niet.

Ik wens jullie een prettig weekeinde, dus tot maandag.

Foto's bewerken.

Vandaag, wegens tijd gebrek, geen verhaal, maar gewoon vier foto's ,waarvan ik er enkele weken geleden twee even van heb bewerkt.

Hoewel foto's in de oorspronkelijke staat altijd het mooiste zijn, is het best grappig om ze eens te bewerken.

Nu de oorspronkelijke foto.

En opnieuw de originele foto.

Aanvulling 16.00 uur:

Ik kan vandaag geen web-logs bezoeken. Broer en schoonzus liggen beiden in het ziekenhuis en we zijn daar nu heen.

Bloemen 2

Gisteren is de dierenarts er weer geweest en hebben in gezamelijk overleg besloten Chopin nog een week langer aan de medicijnen te houden omdat de genezing minder snel verloopt dan verwacht.

Een van de personen die onze log met regelmaat bezoekt heeft enkele weken geleden een paard aangeschaft en daar zijn we eens gaan kijken. Het is een vier jarige merrie en een mooi paard om te zien. Zie http://voogie68.web-log.nl

Gisteren heb ik laten zien hoe de vaste planten in onze tuin bloeien, vandaag wat één jarigen.

 

Ons kuikentje begint ook al lekker te groeien.

Toch hoefbevangen!

Waar we zo bang voor waren bleek helaas toch zo te zijn; Chopin is hoefbevangen.

Een onderzoek van de dierenarts bevestigde onze bange vemoedens. Gelukkig is het nog maar in de beginfase en de dierenarts gaf ons de verzekering dat het met medicijnen en een goede behandeling wel weer goed kon komen.

Hoefbevangenheid is een ontsteking van de hoeflederhuid en die zit tussen de hoef (waar wij tegen aan kijken) en het bot (hoefbeen). Die ontsteking veroorzaakt erg veel pijn bij het paard, waardoor hij, als het erger is, zelfs niet meer kan lopen en stokstijf stil blijft staan.

De dierenarts heeft Chopin eerst een pijnstillende injectie gegeven en medicijnen die de bloeddruk verlagen en het bloed dunner maken, zodat de druk in de hoef zoveel mogelijk verminderd wordt. 

Verder moet Chopie nu in een modderbad staan, zodat de hoeven zachter worden en de zwelling in de hoeflederhuid kan weg trekken.  Dat houd in: in een hoek van de bak een geul graven,vol water laten lopen en afzetten met lint en op dat moddereiland moet Chopie zich 14 dagen vermaken. Hij mag alleen nog maar hooi eten en beslist geen krachtvoer, brokjes of anders wat.

Choop zal daar besist niets aan vinden en we zullen dan ook wel stroom op het lint moeten zetten om te voorkomen dat hij uitbreekt.

En hij had maandag nog wel net nieuwe hoefijzers onder gekregen, omdat we met Chopin voor de wagen buitenritjes wilden gaan maken. Daar zullen we nu wel een poosje mee moeten wachten.

Jan heeft gisteren, tussen alle bedrijven door, ook nog een paar foto's gemaakt van de tuin waar de rozen nu in volle pracht bloeien.

Het leven zit vol bijzonderheden

Om te beginnen gisteren tijdens de controlle in het ziekenhuis bleek alles, bij zowel Ria als mij, in orde te zijn en halen we dus weer opgelucht adem.

De grootste drukte zit er op en ik denk dan ook, zoals het er nu uitziet, vanaf morgen weer de bezoekjes aan jullie logjes te kunnen gaan brengen.

Ondertussen hebben we een jonge dame, haar naam is Lim,  gevonden die graag enkele malen per week met Sander wil rijden zodat hij goed in beweging blijft.

Ja en dan zoals beloofd weer een gedeelte uit het door mij geschreven boek.

Enkele dagen later werd ik benaderd door één van de fabrikanten van mijn oude werkgever en vroeg men mij om in dienst te treden als buitendienst medewerker.

Nadat ik hier enkele maanden werkzaam was kreeg ik het sterke vermoeden dat de bedrijfsleider en zijn vriendin fraudeerden.

In een persoonlijk gesprek met de directie heb ik geadviseerd een onderzoek door een extern bureau te laten uitvoeren.

Dit resulteerde een korte periode later tot non actief stelling van de bedrijfsleider en zijn vriendin en enkele maanden later tot bedrijfssluiting wegens aangetoonde onherstelbare financiële problemen.

Met dit onderzoek bleek ik mijn eigen doodvonnis te hebben getekend.

Met weer een ervaring rijker en kinderen die groeiden als kool en niet te vergeten een vrouw die nog altijd even aantrekkelijk was als voorheen kon mij niets overkomen, althans dat dacht ik toen.

Financieel was dit, op dat moment, ook waar. Ria beheerde, vanuit ons huis, een filiaal van het uitzendbureau Raad en Daad uit Amsterdam en dat gaf ons veel ruimte in de maandelijkse uitgaven om een gezin met vier kinderen te onderhouden.

Maar toch…….!

Enkele weken later kwam ik als vertegenwoordiger in dienst bij een bedrijf uit Apeldoorn.

Men produceerde verlichte buitenreclame.

Toen ik drie weken later van mijn werk thuis kwam vroeg Ria “Zeg Jan kun je ook fluiten”, ik keek haar hoogst verbaast aan en floot als bewijs het eerste couplet van het Wilhelmus.

Nadat ze van mijn kunst had genoten overhandigde ze me een brief waarin stond dat het bedrijf waarvoor ik werkte wegens faisament werd gesloten.

Toen begreep ik Ria beter want na mijn salaris bleken we ook te kunnen fluiten.

Door mijn strenge protestantse opvoeding begon ik zo langzaam aan te geloven dat er werkelijk een duiveltje bestond en mij een oor probeerde aan te naaien.

Na gezamenlijk overleg namen we het besluit dat ik geen buitendienst functie meer zou accepteren en op zoek zou gaan naar een functie in de binnendienst.

Een rijk gevoel

In eerste instantie dank voor de bemoedigende reakties op de log van gisteren, waarin we hebben verteld dat het westrijd-dressuur rijden voor Ria tot het verleden behoort.

Maar jullie gaven zelf al aan dat we waarschijnlijk wel een oplossing zouden vinden voor dit vervelende probleem. En dat is waar, want vandaag was Ria al weer volop aan het trainen (grondoefeningen) met Sander.

Maar ook met onze tuin kunnen we ons goed vermaken.

Ook aan de achterkant van het huis kunnen we ons voldoende vermaken.

Ook de weilanden moeten worden onderhouden en dieren hebben verzorging nodig.

Als ik dat zo bekijk, dan vraag ik me af waar ik de tijd voor fotograveren en logjes maken vandaan haal.

Je moet nooit de moed opgeven!

Het zijn niet altijd alleen maar de mooiste acoorden die je in het leven op een viool hoort spelen.

Zelfs niet als deze acoorden door Chopin, één van onze vrienden, worden geschreven.

Vorige week kreeg Ria van de dokter het bericht dat het verstandiger was om de dresuur-wedstrijdsport te beeindigen, omdat dit de problemen met haar heupen (beiden zijn versleten) en polsen alleen maar zou verergeren.

Op zulke momenten stort de wereld om je heen in elkaar.

Het was de de bedoeling geweest om, oa straks in september, weer mee te doen aan de kür op muziek van de Nationale Kampioenschappen Dameszadel. Ze had al muziek en kleding uitgedacht en ze was al bezig met de proef voor de kür uit te dokteren en voor het overige had ze al een keuze gemaakt uit de wedstrijden die deze zomer in de weekeinden zouden worden gereden.

Als je die mededeling krijgt, dan weet je plotseling dat het leven niet altijd rozengeur en maneschijn is.

Wat je dan gaat doen, is samen om de tafel gaan zitten en praten.

Samen niet kijken naar wat niet meer kan, maar naar dat wat nog wel mogelijk is.

Het heeft op zulke momenten geen enkele zin om het hoofd te laten zakken en de moed op te geven.

Hoe we het precies gaan invullen weten we nog niet, maar één ding is zeker, we blijven ons leven voor een gedeelte opvullen met het plezier van onze paarden.

Ria loopt weer trots met opgeheven hoofd rond.

Om die reden is en blijft het voor mij een vrouw om trots op te zijn en dat wilde ik even aan jullie vertellen!

Van alles te doen.

Gisteravond had ik, toen we naar buiten keken, al het idee dat het vandaag (donderdag) een vreemde dag zou gaan worden, want de maan stond rood gekleurd aan de hemel.

Die vreemde dag was dan ook maar al te waar, want jeetjemina, sorry Eva, wat zijn we vandaag druk geweest!

Een van onze kippen is broeds, dus moest het reserve kippenhok gereed worden gemaakt, want als de kuikentjes uitkomen dan kunnen ze niet met de kippen in één hok omdat ze dan worden dood gepikt door de haan. Mannen zijn nu eenmaal vreemde wezens, wel het genot maar niet de zorgen. Gelukkig ben ik anders, Ja toch... ?

Een van de Scholeksters is door een kat naar de andere wereld geholpen en de ander zit nu in z'n eentje te broeden. Vanmorgen heb ik nog even gekeken maar de eitjes zijn nog niet uitgekomen. Ik ben bang dat het verkeerd gaat, omdat, als straks de eitjes uitkomen en ze gevoederd moeten worden, het nest onbeschermt is voor de roofvogels.

Om de een of andere reden schijnt het hier een goed kosthuis te zijn, want toen ik vanmorgen de kapschuur in kwam, vloog er een duif uit en bleek een andere duif daar op een nestje te zitten.

 

Zelfs de vliegen zijn hier niet weg te slaan.

Maar dat geld ook voor de overige insecten.

Ja en aangezien Ria de laatste dagen veel last heeft van haar polsen en heupgewricht kwam Claudia nog even om Sander in beweging te houden.

Terwijl Claudia met Sander aan het rijden was heb ik de stallen schoongemaakt en daarna de waterbakken in de wei gevuld.

Maar ook de tuin moest weer worden onderhouden en nodig van water worden voorzien omdat anders de planten het loodje gaan leggen.

Al met al vandaag geen tijd om de bloemetjes weer, door middel van een verhaaltje, buiten te zetten. Maar nog wel een paar foto's van wat ander bloemetjes.

 

 

De foto van de meikever heb ik maar tot het laatste bewaard, omdat ik anders bang ben dat er enkele dames gaan griezelen.

Paardensport

"Meneer mag ik u wat vragen?"

Voor me stond een meisje van ongeveer een jaar of zes, die me wat verlegen aankeek. "Ja hoor, jij vraagt maar" was mijn antwoord. "Ik kan niets zien, kunt u mij opbeuren?"

Met een stoma is dat beslist niet de makkelijkste opgave, dus keek ik om me heen, zag een tafel staan en schoof deze tot aan de rand van de binnenbak, waarna ik haar daar pontificaal boven op plaatste. "Dankuwel" was haar reaktie en keek  zonder nog aandacht aan me te besteden naar de demonstraties die met paarden werden gegeven.

Een van de demonstraties werd gegeven door Florien de Graaf, de enige ridder in Nederland in de Academische rijkunst van Bent Branderup. Eens in de veertien dagen krijgt Ria les van haar.

Terwijl Ria en ik naar haar demonstratie stonden te kijken, hoorde ik iemand achter me zeggen: "Hee beroemdheid, kom ie ok een demonstratie geven?"

Een ding was me op dat moment duidelijk, er werd iemand aangesproken, maar aangezien het om een beroemdheid ging, betrof het mij niet en schonk ik er verder ook geen aandacht aan. Even later hoorde ik de zelfde stem zeggen: "Of krieg ie nou ok al verbeelding om da'j in Mensport staot?"

Nieuwsgierig geworden draaide ik me om en zag daar tussen het publiek een man staan die in mijn richting keek. "Ja ik hebbet tegen oe heur." Langzaam begon er me iets te dagen en begreep ik dat het blad Mensport dus uitgekomen was. Daarna reageerde ik naar de man met: "Nee, dat kunt die lui hier niet betalen en ik denke dat anders de intree pries veur oe ok te hoge zol wezen." Hij keek me minder vrolijk aan, draaide zich om en liep weg, terwijl het overige publiek hem lachend na keek.

Tijdens de rassenshow, die werd gegeven, viel me dit meisje op. Werkelijk een alleraardigst gezicht om te zien.

Thuis gekomen lag inderdaad het blad Mensport in de brievenbus met de volgende verslaggeving:

Het is me volkomen duidelijk dat de tekst niet te lezen is, vandaar; klik op de link Download mensport_mei_2007.doc

Sorry het is een minder uit de duim gezogen verhaal dan jullie toegezegd, maar enkele weken geleden heb ik beloofd dat, wanneer Mensport uitkwam, ik dat dan zou publiceren.

Dus hoop ik dat ik jullie niet te veel heb teleurgesteld.

Zondag.

Begrijp me goed, het was gisteren zondag, de dag dat normale mensen uitslapen en verder gewoon doen waar ze zin in hebben.

Mijn uitslapen eindigde om zeven uur, want één seconde daarna hoorde ik Ria zeggen: "Zo dat was lang genoeg en nu het bed uit. Tenslotte wil ik ook wel eens een tijdje alleen in bed liggen en je weet wat ik gisteren gezegd heb, dus hoef je je niet te vervelen!".

Nog doodmoe van de werkzaamheden van zaterdag, met pijn in alle spieren, probeerde ik het bed uit te komen en na veel zuchten en steunen stond ik dan naast het bed en strompelde naar de keuken, waar ik me op een stoel liet ploffen. Maar nee hoor, de honden en paarden hadden me gehoord en dat betekende honden er uit laten en de paarden hooi geven.

Terug in de keuken hoorde ik Ria via de intercom roepen: "Het zou best eens aardig zijn als je me een kop koffie op bed bracht en doe er dan ook maar een boterham met een gebakken eitje bij, maar maak wel aan, anders kom je vandaag nooit klaar met het werk."

Nadat de wensen van Ria waren vervuld en ik me gewassen en aangekleed had, liep ik naar de deur om met mijn werkzaamheden te beginnen en op dat moment klonk de stem van Ria weer door de intercom: "Kom je hier even afruimen, want zo kan ik niet slapen". Heel langzaam begon ik me op te winden en riep door de Intercom "WEET JE WAT JIJ KUNT" en verdween naar de wei om de waterbakken te vullen en de schapen te verzorgen.

Toen ik weer bij de stallen terug kwam, stond tot mijn grote verwondering Ria daar ook en vertelde me dat ze een sinasappeltje voor me had uitgeperst en dat ze me had zitten plagen en graag zou willen dat ik met Chopin ging mennen, terwijl zij de stallen zou schoonmaken.

Nadat ik fijn met Chopin gereden had en terug kwam, stond Sander in de buitenbak en was Ria druk bezig met de stallen.

Even daarna heb ik de paarden in de wei gezet en de regen instalatie in de buitenbak geplaatst.

   

Daarna heb ik in de tuin gekeken of er nog nieuwe dingen te zien waren en het viel me op dat de blauwe regen dit jaar voor het eerst bloemknoppen had.

 

Ook de appelboom staat nog altijd in volle bloei.

 

Aan het eind van de dag zijn we heerlijk gaan barbeknoeien.

Terwijl we smakelijk zaten te eten, kwam hoog in de lucht dit nog over ons heen zweven.

Al met al was het een heerlijke zondag!

Zo ziet onze dag er uit!

Vandaag gewoon een foto verslag, om een idee te geven wat we hier zo al op een dag doen.

Vanmorgen om halfzes liep de wekker af en om halfacht reden we, met de paardentrailer aangekoppeld, richting Valthermond, waar Ria samen met Sander les kreeg, volgens de richtlijnen van de academische hogeschool. 

Terwijl Ria les kreeg ben ik wat rond gaan kijken.

Aan de waterkant zag ik iets roods.

Je vraagt je dan af, hoe komt die daar nu maar zo te staan?

Nee, dit is niet de lokeend uit de vijver van Lenie.

Nadat we weer thuis waren, hebben we eerst de paarden in de wei gezet en daarna de stallen schoongemaakt. (De foto is niet van onze paarden, die hebben jullie al zo vaak gezien, maar van de paarden die in Valthermond stonden.)

Een uit de boom gevallen duifje moet, om de twee uur, door Ria van eten worden voorzien.

De ouders verzorgen ondertussen het, hoog in de boom op het nest zittende, andere duifje.

Natuurlijk moeten de schaapjes ook worden verzorgd.

Ondertussen is Ria al weer aan het trainen. In dit geval laat ze Chopin enkele buigoefeningen doen.

Soms vragen mensen aan ons of wij wel een mooi leven hebben en dan denk ik, wat kunnen mensen domme vragen stellen.

Nu nog even een foto op verzoek van Seraka.

 

Zo, dat was het voor vandaag en morgen, want morgen gaan we, nadat het werk klaar is, op bezoek bij mijn broer.

Dus tot overmorgen!

Een beetje druk

Soms is het een probleem om 101 dingen op een dag te moeten doen en gisteren was het zo'n dag.

Vandaar dat jullie het vandaag gewoon met wat foto's moeten doen die ik gisteren heb gemaakt.

Gisteren kwamen de zwaluwen, na het vorig najaar de benen te hebben genomen, weer terug bij ons op de deel.

Het was een mooie dag en ook de paarden genoten.

De bloemen lieten hun mooie kleuren zien.

En Kasper vroeg of ik jullie de groeten wilde doen. Dus bij deze.

Update:

Als er mensen zijn die mij terecht of ten onrechte er op willen wijzen dat mijn taalgebruik niet wordt gewaardeerd dan heb ik daar begrip voor PUNT UIT!

Maar vertel me dat dan per E-mail en niet doormiddel van een reaktie op mijn web-log.

Vandaar dat deze reaktie door mij is verwijderd

Bekering

Terwijl alle normale mensen nog op één oor lagen, liep de wekker bij ons  af en begreep ik, dat Jantje zijn beide benen vanuit het bed op de vloer van de slaapkamer moest laten belanden.

Ria had een concours, dus moest alles gereed worden gemaakt voor vertrek en om 8.45 uur reden we richting Pesse.

Normaal worden in deze periode van het jaar de concoursen buiten gehouden, maar in Pesse bleek dat dit in de binnenbak plaatsvond.

Een proef duurt ongeveer 5 minuten, terwijl de voorbereidingen ( Paard borstelen, manen invlechten, zadel en hoofdstel schoonmaken etc.) ruim een halve dag kosten.

Na de proef, die goed verliep, zijn we tevreden en voldaan weer huiswaarts  gereden en hebben we Sander, na hem te hebben verzorgd, bij Chopin in de wei gezet.

Nu zijn er twee mogelijkheden jullie zeggen:

A: Eindelijk eens een serieuze log.

Of

B: Zou hij ziek zijn?

Het antwoord is niet zo moeilijk. Na de reakties op mijn log van gisteren te hebben gelezen begreep ik dat satire niet door iedereen gewaardeerd,  cq begrepen werd, dus ga ik de komende periode mij als nette verstandige logger gedragen.

Dus bij deze!

   

Aftands

Vandaag wil ik het met jullie hebben over 'Aftands'.

Niet dat Jan nu al aftands is geworden, al kun je dat misschien denken omdat ik alweer een logje mag maken. Nee, niets is minder waar! Jan is druk. Jan heeft zelfs van de week de rijbak met de cultivator los getrokken, zodat het zand weer mooi rul is. Als er dan weer een regenperiode aan breekt, dan zakt het water ook weer snel weg.

Zo ziet zo'n ding eruit.

Dat is best zwaar werk, zo'n ding achter de tractor knuppen, door de bak slepen en dan weer in de schuur terug zetten, maar Jan is dan ook een boom van een kerel! (alleen is tie wat te kort afgezaagd). Nee, aftands is Jantje nog lang niet.

Als we over aftands praten, bedoelen we meestal iets wat oud en versleten is, maar het komt eigenlijk uit de paardenwereld.

Als een veulen geboren wordt heeft het direkt al melktanden, die na ongeveer 3 jaar gaan wisselen voor blijvende tanden.

Toen Sander bij ons kwam was hij 3 jaar en aan het wisselen. Bij toeval vonden we een melktand in z'n stal. Daar heb ik een foto van gemaakt met, ter vergelijking, een lucifer ernaast,

De wortels van de melktanden zijn nog niet zo groot. Dat is bij de blijvende tanden wel anders.

Zodra het paard blijvende tanden heeft kan men, aan de tekening op het snijvlak, ongeveer bekijken hoe oud een paard is. Om dat duidelijk uit te leggen heb ik een afbeelding van een blijvende tand opgezocht.

Rechts een tanddoorsnede, links het oppervlak van een snijtand. Door het vele kauwen slijten de tanden af en veranderd het oppervlak. Tot ongeveer 8 jaar kan men het infundibulum zien. Als dat weg is, dan is het paard officieel 'aftands' en kan men alleen nog zien dat het ouder is als 8 jaar.

Chopin en Sander zijn dus allebei al aftands. Door het slijten en weer aangroeien van de tanden en kiezen, wil het wel eens gebeuren dat een kies niet helemaal goed afslijt en er op de buitenkant van de kies een scherpe rand onstaat. Dat doet, uiteraard, pijn aan de binnenkant van de wang, waardoor het paard niet goed meer kan eten en ook last van het bit heeft bij het rijden.Dan wordt het tijd voor de tandarts.

Onze dierenarts is ook paardentandarts en elk jaar wordt het gebit van de paarden nagekeken en de scherpe randen afgevijld.

Het gereedschap wat de dierenarts gebruikt, doet meer denken aan een timmerman dan aan een tandarts. Chopin, die hier onder handen wordt genomen, heeft wel een soort klem in zijn mond, waardoor hij zijn mond niet dicht kan doen (ter beveiliging van de handen van de arts.) Daardoor kan de arts met de electrische vijl heel simpel de tanden afvijlen.

Maar als je dat zo bekijkt, dan ben ik wel blij dat mijn tandarts ander gereedschap heeft.......

Zo blijkt dat veel dingen toch vaak anders zijn dan je op het eerste moment zou denken, maar ach,

Don't you ever wonder

why the hell and thunder

we have the heart to glunder

when here and there and gunder

when over us and under

we clunse along and blunder

more shamefully than runder?  (John O'Mill)

Ria van Oldtimer.

Wat een gekke dag!

Het was vanmorgen net zes uur geweest, toen ik wakker werd geschud en me vriendelijk werd gevraagd of ik eindelijk eens met mijn luie kont het bed uit zou willen komen.

Verwonderd keek ik op en zag Ria, geheel aangekleed en opgemaakt voor mij staan. "Ben je uit bed gevallen" was mijn vraag, ze keek me aan met een uitdrukking op haar gezicht die me met spoed het bed deed verlaten en in rengalop in de badkamer deed belanden. Ik hoorde haar nog zeggen, voordat ik de deur sloot: "Heb je er wel aangedacht dat de hoefsmid vandaag komt?"

Om eerlijk te zijn, had ik daar niet aangedacht. Maar toegeven is één van mijn zwakke punten, dus antwoorde ik: "Ja natuurlijk heb ik daar aangedacht, maar die komt pas tegen half tien" en sloot de deur.

Er waren nog geen 10 seconden voorbij toen Ria de deur weer opende en me toefluisterde "Maar aangezien je vaak zo vlot bent als een slak op een teerton, dacht ik, laat ik je maar op tijd wakker maken" en sloot daarna de deur. Verder hoorde ik haar nog roepen "En vergeet je niet te scheren en je kunstgebit weer in de mond te doen." Nee, na zo'n vrolijk begin kon mijn dag kon niet meer kapot.

Er gingen ongeveer tien minuten voorbij toen de deur van de badkamer weer werd geopend en Ria me vriendelijk vertelde "Ik dacht dat je weer in slaap was gevallen." Voor dat ik kon reageren begon ze te schateren van de lach, om me vervolgens te vertellen: "Zo nu heb je weer een goed verhaal voor je log van vandaag en verdween daarna, nog steeds lachend, naar de woonkeuken.

Omstreeks half tien arriveerde de hoefsmid om de paarden te bekappen.

   

Eerst de voorbenen.

Daarna de achterbenen.

Als het bekappen is gebeurd, dan worden de benen op een standaard geplaatst en verder afgewerkt.

Onze paarden worden altijd tussen de zes en acht weken bekapt.

Als de hoefsmid de volgende keer weer terug komt, wordt Chopin tevens op hoefijzers gezet. Daardoor vindt er minder slijtage aan de hoef plaats, tijdens het lopen, op bv asfalt, bij de aangespannen ritten, die we de komende zomer weer hopen te gaan maken.

Terwijl de hoefsmid nog bezig was met het bekappen, kwam er een man de stal binnenlopen en vroeg waar hij de wagen kon lossen. Ik begreep niet wat hij bedoelde en vroeg verwonderd: "Welke wagen bedoeld u?" Hij vertelde dat hij met een vrachtwagen vol serviesgoed aan de inrit stond. "Serviesgoed???" vroeg ik verwonderd en vervolgde "Ik denk dat u aan het verkeerde adres bent, want voor zover ik weet hebben we geen bedrijf wat in serviesgoed handelt."

Hij liep terug naar zijn wagen en kwam even later, met een vrachtbrief in z'n handen, naar mij terug. "Kijk maar, er staat duidelijk jullie adres op" en dat was waar, maar wie was de afzender dan? Dat bleek een zekere Klaproos te zijn. Maar wie was die Klaproos dan? Volgens de vrachtrijder een dame, woonachtig in de omgeving van de Peel.

Ik besloot even een kijkje in de vrachtwagen te nemen om te zien waar het nu precies om ging.

Het bleek oud serviegoed te zijn wat op een kunstige manier was gerepareerd, maar zeer zeker niet geschikt voor de soms wat, zie voorgaande logs, te speelse gooi- en smijtgrage handjes van Ria.

We hebben besloten het materiaal tijdelijk op te slaan en te proberen contact met Klaproos op te nemen.

Misschien weet een van jullie wie of wat die Klaproos is. Alle informatie is welkom.

Naschrift van Ria:

Schapen werpen lammeren,

herten werpen reeën,

beren werpen bammeren,

kwallen werpen kweeën,

maar als mensen werpen met servies,

dan is dat meestal niet zo kies.

(vrij naar John O'Mill.)

   

Raad maar eens wat ik aan Ria heb gezegd!

Toen ik gistermorgen, de meesten van jullie lagen nog op één oor, achter op het erf liep, zag ik de maan aan de hemel staan en toen dacht ik dit wordt een mooie romantische dag.

Ik besloot eerst wat te gaan rond lopen in de omgeving, Ria sliep nog en ik zag een koppel paarden in de wei staan die schijnbaar net wat hooi van de eigenaar hadden gekregen.

   

Even later passeerde ik een boerderij die door een mooie hond werd bewaakt en duidelijk aangaf: Tot zo ver en niet verder!

Ondertussen was het tijd om naar huis te wandelen en besloot ik Ria te wekken en een mooie kroon op te zetten.

Nadat we gegeten hadden ben ik nog wat foto's in de tuin gaan maken.

Even later zijn we koffie gaan drinken en fluisterde ik Ria in haar oor: ".........................................." ze keek me aan en zei: "Wat een geweldige romantische dag weet jij er steeds opnieuw van te maken.

Daarna heb ik een mooie bloem voor haar geplukt.

Ze keek me aan, glimlachte en sprak me vriendelijk toe: "Voor zo'n oldtimer als jij ben je, wat de romantiek betreft, werkelijk een genie."

Die woorden klonken als de muziek van een viool in mijn oren.

"Ik ben naast haar gaan zitten, heb mijn arm om haar schouder geslagen en heb haar toen verteld: "RIA, ...................... .......................................... ........................................"

Ze begon te glunderen en vroeg: "Meen je dat nu echt?"

"Ja natuurlijk je denkt toch niet dat ik onzin zit te vertellen." was mijn antwoord.

Ze stond op van haar stoel, keek me aan en vertelde me dat ik beter nog wat foto's kon gaan maken en gezien mijn, voor haar gevoel te romantische, uitspraken eens contact met een psychiater moest opnemen.

Daarna spelde ze me een paarse anjer in het knoopsgat van mijn colbert, die ik speciaal voor deze gelegenheid had aangetrokken, met de woorden: "Sorry, witte anjers staan niet in de tuin en tenslotte ben je Prins Bernhard niet.

 

En de dag begon zo romantisch!

 

Wat een dag!

Toen vanmorgen de zon opkwam en ik even naar buiten liep om dat te bekijken, hoorde ik twee dingen.

Het eerste wat ik hoorde, was het geluid van een dubbeldekker, die voor de ingang van ons erf was gestopt en de personen liet uitstappen, die werkelijk zo gek waren dat ze dachten, dat ik vandaag met hun zou gaan wandelen.

Het andere geluid wat ik hoorde, was de stem van Ria die riep: "Ben je nou tevreden, jij altijd met je stomme logs, moet je nou eens kijken wat voor spul daar uit die bus stapt!" En ik moet zeggen dat ze wel een beetje gelijk had. Op z'n zachts gezegd zou je kunnen zeggen dat men een bus vol vreemde vogels voor onze deur had losgelaten.

Een van de mensen, een dame, liep naar me toe en vroeg: "Mag ik u iets vragen?" Ik keek haar aan, "Als het maar niet te moeilijk is." Ze glimlachte "Zegt u de naam Oldtimer iets?" Dit was mijn kans.  "Volgens mij zijn jullie daar, met z'n allen, net uitgekomen." "Haaa.. haaa, nee, dat bedoel ik niet, ik bedoel dat dit de naam van een oude man is, die hier ergens moet wonen"

Om het verhaal niet te lang te maken, een korte samenvatting.

Ik heb haar verteld wie ik was en daarna heb ik  het hek geopend om de meute binnen te laten. Ria droeg er zorg voor dat iedereen koffie kreeg en telkens als ze me passeerde, keek ze me vriendelijk aan en fluisterde me dan toe: "IDIOOT!"

Toen de koffiekan leeg was, heb ik verteld dat de log van gisteren een 1 april grapje was en niet had verwacht, dat er zo veel mensen in zouden stinken, maar als iedereen me nu met mijn werkzaamheden zou helpen, dat we dan aan het eind van de dag, alsnog een wandeling in Gees zouden gaan maken. Op een enkeling na, ging men, zij het onder protest, akkoord.

We hebben de paarden eerst in de wei gelaten.

 

 

Even later hebben we gezamelijk de stallen schoongemaakt.

Maar toen kwam de grote klus. De mestplaats moest leeg en op het land van de buren worden uitgestrooid.

Toen we de mestplaats leeg hadden,

zijn we nog in Gees rond gaan kijken.

Met het mooie weer was het heerlijk wandelen in het dorpje. Hoe mooi en hoe heerlijk, dat vertel ik jullie morgen wel, want toen we weer thuis kwamen ging de zon al weer onder.

Maar nog wel enkele foto's van de bloemen uit onze tuin.

 

Ik mag vandaag weer...

Omdat Jan vandaag erg druk is, mag ik nu weer een logje maken.

De foto is dit keer van Sander, want Sander is vandaag 10 jaar geworden.

Officieel worden alle paarden op 1 januari een jaar ouder, maar vandaag is het de geboortedag van Sander. Hij is op 1 april 1997 in Woudenberg geboren. Z'n vader  heet Melle en de vader van zijn moeder heet Tjimme. Gek genoeg is het bij paarden volkomen onbelangrijk hoe of de moeders heten, maar de moeder van Sander heet Nancie.

'Er is iets aan het uiterlijk van een paard, dat goed is voor het innerlijk van een mens!'

Jan zit, naast zijn gewone werkzaamheden nog steeds te prakkizeren over zijn probleemstelling van gisteren, maar ja, Jan is meer het type man dat, als alles prima voor elkaar is en nergens iets dreigt fout te lopen, dan denkt Jan: 'Er is vast ergens iets niet goed, want ik heb niks om me zorgen over te maken!'

Zo zit hij ook met het volgende dillema:

Vrouwen zijn loeders,

sirenen of heksen,

maar,   weet u iets beters

als andere sekse?

Allemaal een heel zonnige dag en een goed begin van april toegewenst en de groetjes van Ria (van Oldtimer)

Beantwoording van gestelde vragen.

Steeds vaker ontvangen we een e-mail van mensen, die onze logs lezen, en daarin o.a de vraag stellen: hoe wonen jullie nou precies en hebben jullie een groot huis?

Ook vriendelijk bedoelde opmerkingen, waarin me duidelijk wordt gemaakt dat ik altijd vanaf ons huis, richting de weilanden fotografeer en nooit andersom, worden soms gemaakt.

Bij deze probeer ik te voldoen aan de gestelde vragen en verzoeken.

De eerste 3 foto's zijn genomen vanuit het, nog onbewerkte, land van één van de buren. Je kunt zien dat we, zowel aan de zijkant, alsmede aan de achterkant van onze woning, door ruimte zijn omringt.

Nu even wat dichterbij, de achterkant van de stallen, waar we direkt vanuit de bijkeuken in kunnen lopen.

Op de eerste foto zie je aan de rechterkant de schaapskooi, achter deze schaapskooi ligt het weiland van +/- 6000 M2 waarin onze paarden en schapen lopen.

Als je vanuit de wei, waar de paarden en schapen lopen, verder weg van ons huis kijkt, dan zie je dit.

 

Ja en wat de vraag over ons huis aangaat, kan ik stellen dat we niets te klagen hebben. Verder zijn we dan ook erg tevreden mede omdat ik er, tot op heden, in geslaagd ben om er voor te zorgen dat we niet arm zijn en Ria er voor meer dan 100% in is geslaagd om er voor te zorgen dat we niet rijk zijn geworden. Op deze manier hebben we ons huwelijk levendig en aantrekkelijk weten te houden.

Ja en de buurman is al weer druk met het bewerken van het land. Er zijn zelfs momenten dat je het, zonder te zien, aan de landelijke geur kunt waarnemen. Heeeeeerlijk! kom maar eens bij ons snuiven.

Terug van weggeweest

Toen ik de log (zie log van gisteren) van Ria las dacht ik, dat de heren me wel wat zouden ondersteunen en in hun reaktie zouden zeggen: "Hallo Ria, maar je hebt zeker wel gezien wie het stuur in handen heeft, als jullie vrouwen ons stoere mannen niet hadden dan waren jullie maar hulpeloze wezentjes." Maar nee hoor, de heren (zie reaktie van de Smurf in eerder genoemde log) van de schepping moesten zo nodig een wit voetje bij Ria halen in de hoop dat hun vrouw dat ook zou lezen. Ik voel me dan ook danig in de steek gelaten. het enigste wat me nog iets heeft weten op te fleuren zijn deze bloemen.

Maar gelukkig ben ik tegen dit soort tegenslagen opgewassen en weet hoe ik op zulke momenten mijn gedachten kan verzetten en ben dus maar wat foto's in ons tuintje gaan maken.

Ja en toen was het tijd om Chopin in te spannen voor een demonstratie en intervieuw.

Je krijgt dan opdrachten hoe en waar te rijden zodat er foto's kunnen worden genomen.

Nadat ik aan al de vragen had voldaan vroeg ik aan de dame, die de foto's had gemaakt, of ze zelf ook een keer wilde mennen en onder het genot van: Toen het karretje langs de zandweg reed, hebben we even in de buitenbak rondgereden.

Chopin vond dat best aardig en dacht bij zich zelf, zo dat is een makkie vandaag.

Ja en ik dacht; best gezellig met zo'n jonge griet op de bok.

Even later heb ik haar gedemonstreerd hoe heerlijk het is als je, gezeten op de bok, de wind door de haren kunt voelen.

Het was een mooie en gezellige middag maar om eerlijk te zijn ik was doodmoe en ik hoop dat jullie niet boos zijn dat ik gisteren geen reakties op jullie log heb gegeven.

Over drie weken komt het blad "Mensport" uit en dan laat ik jullie wel zien wat er in stond. 

Druk!

Vandaag een log voor twee dagen. Nee, het is niet zo dat Jantje er genoeg van heeft, maar ik ontving deze e-mail:

Beste Jan,

Voor een klein stukje in Mensport ben ik op zoek naar iemand die recreatief met een Merens ment. Interesse in een interview?

Mijn deadline is volgende week al, dus als er interesse is, laat het me dan zo snel mogelijk weten.

Met vriendelijke groeten,

(Naam door mij verwijderd)

Freelance redacteur Mensport

Tel: 06 (door mij verwijderd)

Ik heb hier positief op gereageerd en heb maandag en dinsdag door, reeds eerder, geplande werkzaamheden en verplichtingen geen tijd voor een log.

Het leuke is, dat ze door het bekijken van onze logs, tot deze vraag waren gekomen.

Ook ontving ik e-mails met de vraag of de reeën, die gisteren op de log stonden, vanuit ons huis te zien zijn. Nee, ze lopen vaak op het weiland achter het achterste weiland op deze foto weergegeven.

Deze foto is vanachter ons huis genomen.

 

De afstand is te groot om ze met het blote oog waar te nemen, dus moet ik er even een stukje gaan lopen om te kijken of ze er zijn.

Toen ik de bovenste foto had genomen viel me iets anders op.

Aan het gezicht van mijn buurman kon ik zien dat hij veel plezier had.

Ja en dan nog even een foto van een mooie gele bloem.

Een ding is zeker jullie hebben de komende dagen mooi weer want de zon ging zondagavond mooi rood onder.

Toen ik vandaag nog even bij de zwaan ging kijken, negeerde ze me, door haar kop in de veren te steken.

.

Fijne dagen toegewenst!

Toegift van Ria:

Jan is de hele tijd met dieren en de natuur bezig op zijn log en daarom dacht ik dat dit er wel bij paste.

Op de grote stille heide, zwierf de herder eenzaam rond,

sinds hij bij het barbecuen, ook zijn laatste schaap verslond.

Zijn we na een jaar nog altijd een baby of vallen we nu onder de noemer kleuters?

Vandaag zijn Ria en ik, wat het loggen aangaat, één jaar oud, sorry ik bedoel jong. Het is een jaar waarin heel wat is gebeurd en veel belangrijker, waarin we veel log vrienden en vriendinnen hebben leren kennen. Mensen die, vaak met warme woorden, je de moed hebben gegeven om door te gaan op de momenten dat ik persoonlijk de neiging had om de moed op te geven.

Deze log is dan ook geen log om ons te gaan feliciteren, maar een log om jullie daarvoor te bedanken. Laten we eerlijk zijn en blijven, het moet voor jullie een hele opgave zijn geweest om dagelijks die onzin van mij te lezen en daarnaast, vooral in het begin, de slechte foto's te bekijken en dan ook nog te moeten reageren met woorden als: "Jan, dat was weer een leuke log vandaag."

Persoonlijk ben ik dan ook erg gelukkig dat de logs die ik bezoek veel serieuser zijn en van mooie foto's zijn voorzien, hetgeen het reageren veel makkelijker en serieuser maakt. De enige uitzondering daarop is Kip Arie, die tijdens haar leven beslist tegen een malle, maar prettige, molen moet zijn aangelopen.

Om de log niet te lang te maken het volgende:

Bij deze willen Ria en ik jullie allemaal feliciteren met het feit dat jullie het zolang hebben weten vol te houden. We kunnen dus stellen dat jullie echte doordouwers zijn!

Maar ook Ria, ik bedoel mijn Ria, is een echte doordouwer, want ondanks hagel, natte sneeuw, wind en regen was dit wat ze gisteren deed.

   

Maar ook voor mij mogen jullie best eens jullie petje afnemen want ondanks het slechte weer was ik zo moedig om met een dikke jas aan snel even naar buiten te gaan om enkele bloemen te plukken en die in huis te fotograveren.

Sterker, ik was zelfs zo moedig om, vanachter het keukenraam, enkele mussen te fotograveren. Sorry de andere vogels vliegen telkens weg als ze weten dat ik thuis ben, vraag me niet waarom want ik weet het antwoord niet.

Prettige dag toegewenst door  (mijn) Ria en mij.

Kom maar even bij me op de menwagen zitten.

Gisteren vertelde ik dat ik vandaag het verhaal af zou maken, dus bij deze. (lees log van gisteren)

Sinds vorig jaar september heb ik niet meer, door zit problemen, aangespannen met chopin gereden, maar met een speciaal kussen wilde ik vandaag de strijd eens weer aanbinden.

Op de laatste foto van gisteren konden jullie zien dat de menwagen gereed stond, dus nu moeten we Chopin nog even optuigen.

Controleren of alles goed zit.

Dan voor de wagen spannen en nadat jullie zijn ingestapt de rijbak in.

We gaan eerst even stappen zodat z'n spieren los komen en daarna zetten we hem in een draf.

 

Daarna vertellen we hem dat hij over moet gaan in stappen maar met grote passen.

Hij is nu lekker los gelopen, dus het wordt tijd om nu het commando 'galop' te geven. Houden jullie je goed vast!

Gaat lekker hé.

Oké nog één keer de bak rond.

 

Zo nog even uitstappen om de spieren weer tot rust te brengen en dan lekker op stal waar het hooi al op hem ligt te wachten.

Ik hoop dat jullie, net als ik, van het ritje hebben genoten.

Vergeetmenietje

Soms heb je van die dagen die je terug laten blikken en vandaag was zo'n dag.

Zijn foto staat nog altijd bij ons op de schoorsteenmantel.

Zijn naam was Lord Laurens.

Hij werd geboren op 1 mei '96 en kwam op 24 juli '98 bij ons.

Op 9 juli 2002 keek hij ons aan en hoorden we hem zeggen 'Jan en Ria, zo is het goed geweest', waarna hij beide oogjes sloot.'

Het was een mooie tijd en om die reden tevens een mooie terug blik.

Zo is het leven.

Door marsepein te kneden en te vormen kun je er menselijke figuren mee maken. Door, figuurlijk, dit ook met onze kinderen te doen kunnen we er gelukkige mensen van maken.

Het zelfde kun je met paarden doen.

Om dit goed te doen krijgt Ria eens in de veertien dagen les van een dame die zelf hoge school rijd.

Wil je wat met je paarden bereiken, dan moet je daar dagelijks aan kneden en dan spelen de weersomstandigheden van gisteren een ondergeschikte rol.

 

Een moet de eerste zijn!

Gisteravond begon het nog weer even te sneeuwen.

Daarna begon het te regenen en was de winter ten einde. Ik denk dat deze narsissen daar erg blij mee zijn.

Ze zijn wat klein, maar ja, wat wil je ook, als je zo vroeg in het jaar al uit de knop komt, terwijl je familie nog lekker de winterjas aan heeft en geduldig op betere tijden zit te wachten.

Om een regenachtige dag iets aangenamer te maken hier nog een mooie toegift. Denk er aan door de toegevoegde muziek en het grote aantal foto's is de tijd om hem binnen te halen enkele minuten maar je zult er geen spijt van hebben! Download how_deep_is_your_love.pps

Even terug naar 2002

Het is hier erg slecht weer.De regen en wind maken het dan ook niet aanlokkelijk om naar buiten te gaan fotograveren. Vandaag dan ook een terugblik in het jaar 2002.

Sander.

De bovenste foto Claudia en Sander in training.

Foto beneden Ria en Claudia met Chopin en Sander in de bossen.

Onze paarden in de winterweide.

De lenteboden die vertellen dat straks alles weer zal gaan groeien en bloeien.

En hier het bewijs dat dit waar is.